Zoeken
  • Anne.

Nieuwe woorden

Bijgewerkt: 3 apr 2019

Ik stel me dit voor: 44 graden. Het lijf loom, de woestijn zonder einde. Als vanzelf knijp je je ogen tot spleetjes: het zand schuurt en het licht is fel. Aan de horizon gloort canvas: militairen bouwen aan ‘Camp Holland’, om vrede te bewerkstelligen in Afghanistan.

H. zie ik op z’n rug, bij de grote tent. Zijn kameraad staat naast hem, daar had ik om gevraagd. Zijn leidinggevende legt een hand op z’n schouder. H. zegt hiervan later: ‘Ik wist meteen genoeg.’


Het duurde zo’n zeventig uur van die hand tot thuis. Van stoffige tanks naar rammelende heli’s en trage uren op vlieghavens en in vliegtuigen. Te lang om nog zijn moeder te kunnen zien voor de kist gesloten werd.


E. is twee en zijn moeders grootste liefde - en haar grootste fan. We willen haar afscheid laten nemen, maar ze begrijpt er natuurlijk niets van. Waarom moet ze oma’s pop bij die kist achterlaten? Die moet naar oma terug!


Ik ben zo moe, de baby is ziek en dat borstvoeden, mooi hoor, maar ik word er gek van. Met elkaar zijn we behoorlijk de weg kwijt. En voor we het weten, zit H. alweer op het vliegtuig terug, want het ontbreekt Defensie aan verpleegkundigen.


Er volgt een tijd vol emoties. Het verdelen van de spullen, het verkopen van het huis, het blokken van het journaal. Maar ook van langgerektheid: ik heb geen werk en de dagen lijken naadloos in elkaar over te gaan. Het is baby, peuter en ik, en als Afghanistan zich rustig houdt, belt H. 's zondags om 21 uur.


Soms blijft de baby een uurtje bij iemand en pakken E. en ik de fiets. Fietsen met een peuter voorop is het allerallerleukst wat ik kan bedenken. Met de wind door de haartjes zingt ze en klapt ze en praat ze. Ik ken haar woordenschat precies. We dwalen door wijken en gaan naar andere supermarkten dan anders, alleen al om de sleur te doorbreken.

Op één van die tochten huppelt ze zingend voor me uit naar de kassa.

Maar hè? Wát zingt ze nou?


‘Ik hooouuu van oma R.!’


Nieuwe woorden. Die er zomaar uitrollen, omdat ze de supermarkt herkent waar ze met haar oma kwam. Waar ze koekjes mocht uitzoeken en ze eten kochten voor ‘s avonds, als M. en ik komen. De woestijn in mijn hoofd maakt plaats voor de vijver waar ze samen eendjes voerden, en de keukentafel waar ik zo graag nog aan zou schuiven. Moeders mogen niet dood. Oma’s al helemaal niet.



10 keer bekeken