Zoeken
  • Anne.

Het laatste restje hippie

Het is even wennen, maar sinds vanmiddag prijkt er een heuse caravan op de oprit. Volgens mijn collega is het de midlifecrisis. Mijn zin in een sleeve (een vol getatoeëerde arm - red.) vond ze gewoon stom; een caravan is echt een ding. 


Het is een soort drietrapsraket: trouwen - eigen huis - caravan. Ik riep altijd dat die laatste hooguit een half vergaan VW-busje mocht zijn, charmant en hippie en alles. Maar ik huwde in al mijn pacifisme ook een militair, dus standvastig was ik al niet. En die militair had voor zijn werk al zoveel nachten in puptentjes gelegen, dat kamperen nooit equivalent zou kunnen zijn aan vakantie en ontspanning. Behalve dan misschien als er een traagschuim topper op het Franse bed ligt, en de biertjes koelen terwijl je rijdt. We dronken erop. 


Wel checkte ik nog even of de man niet toevallig in een manische periode zat. Het is nogal wat, zo'n wit gevaarte, en ik wil niet straks als kandidaat zitten sniffen bij Een dubbeltje op zijn kant: ’Ik wist het niet! Ik vertrouwde hem!’ Maar hij zei: ‘Nee’, dus het zal wel goed zijn. 


De sleurhut staat er en we zijn uitzinnig blij. Verrukt grepen we onze agenda's om een moment te prikken voor een proefdraai. Maar meteen diende zich een nieuw probleem aan: we hebben er geen tijd voor. De meivakantie is al geboekt, het huis wil nog geverfd worden en de komende weekenden zitten vol kubuswedstrijden (wàt?!), sportcompetities en bijbanen van het kroost, zaken die je alleen maar kunt aanmoedigen. 

Het mooie nieuws is dat dochter en ik legitiem los kunnen in de kringloopwinkel. We moeten nog bestek en servies en wasknijpers en badmintonrackets. En vinden ongetwijfeld nog veel meer (pendules en paraplubakken en huilende zigeunerkind'ren). We beginnen morgen.



4 keer bekeken