Zoeken
  • Anne.

Een trui van Kakhiel

Een vriendin zei pas: 'Over zestien jaar ben ik zestig.' Ik kreeg een acute aanval van tinnitus. Ik ben nota bene ouder dan zij. En ik wil het niet, nog ouder worden. Van 40 tot nu* leek al drie keer harder te gaan dan alle jaren daarvoor.


Mijn weerstand lijkt niet nodig; mijn genen blijken verdomd sterk, met een spoortje doofheid en een enkele versleten heup. Maar ik wil niet dat mijn kinderen net zo naar mij kijken als ik waarschijnlijk naar mijn moeder deed toen ik voor de vierde keer uitlegde hoe de videorecorder werkte. Een tattoo op dit lijf wordt eerder lachwekkend dan sophisticated, mijn dansmoves zijn achterhaald en een trui van Kakhiel kan echt niet meer.

Maar ik voel me nog net zo als toen het wel kon.


Het is geen angst voor de dood; die kan ik op een bepaalde manier juist omarmen.  Ik kan bijvoorbeeld in gedachten alvast zeer bezielende toespraken houden voor een dierbare, voor mocht-ie gaan. Over hoe bijzonder en hoe mooi en wat ik altijd in mijn hart zal dragen. Begrafenissen zijn als een soort warenhuis: ook als je de overledene niet hebt gekend, kom je er niet met droge ogen vandaan. Net zoals je Ikea nooit met lege handen uitloopt.


Ik zie dan precies voor me hoe nabestaanden luisteren en welke muziek er wordt gedraaid. Op zulke momenten lopen de tranen me bij voorbaat gierend over de wangen. Terwijl het onderwerp van gesprek nietsvermoedend en vooral springlevend druk is met zijn of haar eigen bezigheden.


Rimpels krijgen vind ik niet erg, grijze haren juist wel interessant. Een spuitje botox, mocht het me worden aangeboden, zou ik daarentegen zeker niet afslaan. Ik mocht geen gaatjes voor m'n veertiende, want later zou ik spijt kunnen krijgen. Maar het nadenken over eventuele spijt duurt misschien wel langer dan het plezier van het hebben. Dat is het, denk ik: de angst voor achter het net, omdat je te lang twijfelt en niks doet. En ik wil niets missen.


Naast mij zit de zoon met een vriend te gamen. 'Ok, ik ben dood,' zegt-ie. 'Nog een potje?'

Ja, graag. En dan Kakhiel op mijn romper.


2 keer bekeken