Zoeken
  • Anne.

De Trede van Stoffer en blik

Het was zo'n dag. Dat kippen zich warmen aan het grind tegen de schuur, het zand tussen de veren schuddend, dat pubers zich op zolders verschansen en kinderen opgelucht de trampoline opzoeken en er urenlang niet meer afkomen. Krokussen steken de kop op en de eerste biertjes worden geklonken aan de tuintafel.


Mijn nagels zijn zwart en ingescheurd. Het zand wil niet meer uit mijn haar en mijn rug is in opperste weerstand, maar dit is ongeveer wel mijn fijnste stand van zijn. Ik hou van puin en terpentine, van plannen maken en van niks naar fantastisch. En nu trekt ook nog langzaam de vorst uit mijn lijf.

Deze week is het een jaar geleden dat we de sleutels kregen. Ik wou helemaal niet verhuizen, ik had het prima naar mijn zin. Maar de man houdt wel van verandering en hield me een fase als deze voor. Daar had-ie me.


Toen ik een jaar of tien was, stonden mijn ouders op breken. Uiteindelijk kochten ze een boerderij die ze zo nodig in tweeën konden splitsen. Daar begon het eerste grote verbouwen, meteen zo'n zes jaar aaneen. Daarna kochten mijn broer en ik beurtelings nog een huis of vier, en hoewel mijn ouders inderdaad besloten uit elkaar te gaan (dus nog twee huizen erbij voor mijn moeder), deden we alle verbouwingen met z'n allen.

Doordat zij allemaal zo handig zijn, werd en wordt mij als benjamin - mijn broer is zes jaar ouder - alles uit handen genomen. Met als gevolg dat ik nog steeds niets kan. Op de Ladder van Handigheid zal ik wel voor altijd op de Trede van Stoffer en blik blijven. Daar is het vooral de kunst om niet voor de voeten te lopen en op tijd koffie te zetten, en die beheers ik in elk geval redelijk goed.


Sommige dagen zijn heus leuker dan andere. Zo brokkelden vorige week drie vingerkootjes af, toen ik in de vrieskou opsluitbanden moest hooghouden. En brak een dag later de rioolbuis door een klap van de graafmachine, waardoor plots allerlei zaken waar we afstand van hadden gedaan, door de tuin dreven. Gereedschap is altijd kwijt en ik noem geen namen, maar de accuboor is nooit opgeladen als ik hem nodig heb.


Maar vandaag was zo'n lekkere dag. Dat iedereen bezig was en er geneuried werd en alles nota bene Pinterest-goed lukte.

En het werd nog voorjaar ook.




3 keer bekeken