Zoeken
  • Anne.

Aan haar voeten

Wat was het koud, hè. En dan gister opeens zonder jas, hoe kán dat?

Ik wil het wel begrijpen, maar ook niet, want ik ben me deze dagen zeer bewust van aardrijkskunde en hoe dodelijk saai me dat lijkt. Maar dat zeg ik niet hardop, want ik heb al genoeg zelfprojectie op Ella’s profielkeuze losgelaten. Bovendien: als ze geen aardrijkskunde kiest, dan blijft alleen economie nog als mogelijkheid over. En dat is nog vele malen erger – volgens mij dan.


In mijn strijd tegen de kou diepte ik mijn flanelste hemden op en mijn dikste sokken. Om me na een paar dagen met een schok te realiseren: mijn autisme heeft weer terrein gewonnen. Wat zou het toch fijn zijn om zonder nadenken gewoon de R te kunnen aantrekken, in plaats van per se eerst de L.



Ella had ook veel stof tot nadenken: haar vakkenpakket moest definitief gemaakt worden. En al ligt de wereld aan haar voeten, er lijken toch deuren dicht te gaan als je nu niet kiest voor bijvoorbeeld natuurkunde. Ga d'r maar aanstaan met je veertien jaren.

Het was voor mij ook niet gemakkelijk. Want probeer je mond maar eens te houden als zij hardop overweegt om tóch voor economie te gaan. Voor ik het wist raakte ik niet uitgepraat over die eindeloze martelgang van bijles en mijn hakken over de sloot.


Bij de was even later vouwde ik dankbaar eerst haar tientallen Happy socks in elkaar - zo veel handiger uitzoeken dan al die zwarte van de rest van ons. En toen daagde het, als een soort dooi in mijn hersenen: zij draagt kleur, ik zwart. Zij haalt een 10 voor wiskunde, ik hou van zingen. Misschien is zij wel briljant in economie. Een econoom in de dop, een Nobelprijswinnaar in spe..!


Maar misschien ook niet. Dus we wikken nog even door, al zal ik wat meer mijn mond houden. Het wordt tijd dat sokken wijken voor slippers. 

0 keer bekeken