Zoeken
  • Anne.

Tuba

Zomaar schiet me een foto te binnen van mijn opa. Hij is een jaar of vijfentwintig en loopt op straat met een enorme tuba. Die foto heeft me altijd verbaasd, want ik heb nooit iets muzikaals aan mijn opa opgemerkt. Kon hij noten lezen? Lopen en spelen tegelijk? Waarom koos-ie juist voor dit instrument? Ik heb ernaar gevraagd, maar de antwoorden waren zo bagatelliserend, dat ik ze niet onthouden heb. Ik heb bij opa en oma thuis nooit instrumenten gezien, of hen betrapt op luisteren naar muziek, anders dan de dienst op zondag.


Deze zomer is het twintig jaar geleden dat hij overleed. Dat is niet te geloven. Ik weet nog precies hoe zijn adem stokte en mijn oma van geen wijken wilde weten en mijn broer mijn tranen onder mijn kin vandaan veegde.


Mijn opa was niet te verstaan. Hij praatte Drents, binnensmonds en de laatste jaren bij voorkeur ook zonder gebit. De vriendjes die ik meenam knikten op de gok ja en nee, maar hadden geen idee. Op zaal in het Zutphense ziekenhuis kreeg hij het aan de stok met een Rotterdammer, die zich enorm stoorde aan die onduidelijkheid. ‘Alsof híj normaal praat,’ zei mijn opa dan. ‘Met zijn stropdas.’


Maar waar het nodig was, was hij loud and clear. Ik vertelde eens over een schoolgenoot die zwanger was geraakt en door haar ouders werd gedwongen tot abortus en hoe oneerlijk ik dat vond. Het gesprek was ongemakkelijk en ik, hallo zeventien, was me bewust van provoceren. M’n oma schoof heen en weer in haar stoel. Maar toen ik eindelijk mijn mond hield, zei hij: “Als zoiets is, kun je altijd bij ons komen.” En daarmee was de kous af.


In zijn nek stonden zo’n zeventig jaren buiten werken gegraveerd - jaarringen, als in bomen. Hij was altijd buiten, altijd bezig. Zijn hart lag op het land, waar hij van niets een bloeiend bedrijf maakte. Mijn neefjes en ik speelden Dukes of Hazzard op de trekkers, onze wangen vol aardbeien: we mochten alles, maar als we voor de voeten liepen, kregen we ervan langs.


Zijn alpino op de bovenlader. Om twaalf uur aardappels (nieuwe!) en vlees, vla toe. Als de dag van gister. En dus een tuba. Geen idee.




6 keer bekeken